Białaczka

Zmienione leukocyty powstają z komórek macierzystych w wyniku tzw. transformacji białaczkowej. Dochodzi do trw środki chemiczne, zanieczyszczenie środowiska, zakażenia. Czynniki te ułatwiają transformację białaczkałych zmian cytokinetycznych, metabolicznych i antygenowych. Ich przyczyną może być kilka współdziałających ze sobą czynników, np. retrowirusy, predyspozycje osobnicze (geny), czynniki zewnętrzne np. promieniowanie jonizujące,ową lub osłabiają układ immunologiczny.

Podstawowe podziały białaczek to podział zależnie od szybkości rozwoju na białaczki ostre

i przewlekłe oraz ze względu na punkt wyjścia albo ze szpiku albo z
tkanki limfoidalnej (część układu krwiotwórczego odpowiedzialna za
odporność). Oznacza to, że główne rodzaje białaczek to ostre szpikowe i
limfoidalne oraz przewlekłe szpikowe i limfoidalne. Obecnie białaczkę
określa się na podstawie dokładnej zmiany genetycznej, która znajduje
się u jej podłoża u konkretnego chorego. Z wyjątkiem przewlekłej
białaczki szpikowej, która jest jednorodnym rodzajem schorzenia
spowodowanym przez jeden rodzaj mutacji wszystkie pozostałe stanowią
grupy wielu zbliżonych, ale różnych chorób, czyli chorób spowodowanych
przez różne mutacje dające podobne (ale nie identyczne) skutki.
Dokładne poznanie mutacji, która spowodowała chorobę skutkuje różnym
leczeniem.

Objawy:

• nienaturalne osłabienie, ospałość i bladość,
• długotrwała infekcja z następującymi po sobie zapaleniami gardła, ucha, oskrzeli czy płuc, pomimo stosowania antybiotyków,
• gorączka niewiadomego pochodzenia,
• siniaki lub ciemnoczerwone wybroczyny, pojawiające się bez wyraźnych przyczyn,
• częste krwawienia z nosa,
• krwawienia dziąseł przy myciu zębów,
• utykanie albo niechęć do wstawania lub chodzenia z powodu bólu stawów i mięśni,
• powiększone węzły chłonne na karku, pod pachami i w pachwinach,
• skrócenie oddechu,
• bolesność uciskowa brzucha i płyn w jamie brzusznej
  

Leczenie ostrych białaczek ma określone fazy nazywane indukcją remisji, konsolidacją remisji

i podtrzymywaniem remisji. Wszystkie te fazy polegają na podawaniu
kilku leków przeciwnowotworowych (cytostatyków) w dużych dawkach. U
młodszych dorosłych w większości ostatnim etapem leczenia jest
przeszczepienie zdrowych komórek krwiotwórczych. Metoda ta może
wyleczyć od 30 do 50% chorych. W razie nieuzyskania remisji lub w razie
nawrotu opornego na chemioterapię indukcyjną rokowanie jest bardzo złe,
ale stosuje się doustne cytostatyki, które łagodzą objawy. U tych
chorych próbuje się też nowych metod leczenia, gdyż daje to im
dodatkową szansę.